close
101842991_2928906770496125_5561908852191920128_n

Κυκλοφόρησαν τα “Σπαράγματα των Γηπέδων’, το νέο βιβλίο του Μιχάλη Παπαδάκη.

Ο Μιχάλης Παπαδάκης, πέρα από τις πολλές και διαφορετικές ιδιότητες του, είναι πάνω από όλα ένας αθεράπευτος ρομαντικός του ποδοσφαίρου. Συλλέγει εδώ και είκοσι χρόνια «σπαράγματα», κομμάτια που αφορούν τον αθλητισμό όπως ατάκες, ποιήματα, φράσεις, μικρά κείμενα κ.α. Το αποτέλεσμα αυτής της μεγάλης έρευνας είναι η έκδοση του δίτομου βιβλίου «Σπαράγματα των γηπέδων», το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Sportbook και αποτελεί το ιδανικό ανάγνωσμα για τους φίλους του αθλητισμού.

Ο συγγραφέας  είναι προπονητής στον θαυμαστό κόσμο του αναπτυξιακού ποδοσφαίρου ενώ ο πυρήνας της δραστηριοποίησης του είναι η ολιστική προσέγγιση ενός παιδιού που ασχολείται με τον αθλητισμό από τα πρώτα του βήματα. Ασχολείται τα τελευταία 14 χρόνια στον ΑΜΕΣ Νηρέα της Πάρου, συμμετέχει τα τελευταία οκτώ χρόνια στο Ευγένιος Gerards Soccer Camp, ενώ επί οκτώ συνεχόμενα έτη ήταν στους διοργανωτές του Πανκυκλαδικού Τουρνουά Ακαδημιών Ποδοσφαίρου. Εκτός από τα Σπαράγματα, ο Μιχάλης Παπαδάκης ετοιμάζει και δεύτερο πόνημα, ένα βιβλίο έρευνας με άξονα έναν πολύ γνωστό αθλητικό δημοσιογράφο.

Για τα “Σπαράγματα των Γηπέδων” είπαν :

Μανόλης Γρηγοράκης (από σημείωμά του στο βιβλίο)

Στα «Σπαράγματα των γηπέδων», το δίτομο έργο ζωής (20 χρόνια μάζευε τα κομμάτια-σπαράγματα) του  Μιχάλη Παπαδάκη, θα βρεις ό,τι θα ήθελες να ακούσεις και δεν άκουσες ποτέ από χείλη προσώπων που έγραψαν την ιστορία των γηπέδων – εδώ το κάνουν με τα λόγια τους. Αμέτρητες μετρημένες κουβέντες -φράσεις, ατάκες, αποφθέγματα- ειπωμένες με μυαλό και καρδιά σε κρίσιμες ή λιγότερο κρίσιμες στιγμές. Η ποδοσφαιρική ιστορία αυτοπροσώπως, όπως γράφω σε ένα μικρό πρόλογο που μου έκανε την τιμή να μου ζητήσει και να μου εμπιστευθεί ο συγγραφέας.

Αλέξης Σπυρόπουλος (στο sdna.gr)

Εάν δε, περισσεύει στο κατακαλόκαιρο χρόνος για ξεκούραστη ανάγνωση, ευχάριστη σαν το δροσερό νερό, ήθελα ανεπιφύλακτα να σας συστήσω τα “Σπαράγματα των Γηπέδων” ενός ωραίου φίλου μου από την Πάρο, του Μιχάλη Παπαδάκη. Σπάραγμα, με την έννοια του αποσπάσματος. Του τσιτάτου. Ενα δίτομο λεξικό, γεμάτο “σπαράγματα” για το καθετί σημαντικό της ζωής, κανονικό λεξικό-σταυροβελονιά από το Α ως το Ω. Μας επιμορφώνει, μας βάζει να σκεφτόμαστε, μας κάνει να χαμογελάμε, μας διδάσκει. Θα με θυμηθείτε!

Θάνος Σαρρής  (από σημείωμά του στο βιβλίο)

Ακούγοντας για αποφθέγματα αθλητών ή ανθρώπων που μιλούν για τα σπορ, μάλλον δύσκολα μπορεί να κατανοήσει κανείς τον θησαυρό που κρύβεται στις σελίδες που ακολουθούν. Όχι μόνο όσον αφορά τον αθλητισμό αυτόν καθαυτόν, αλλά για τη ζωή, τη φιλοσοφία, την καθημερινότητα.

Στο βιβλίο αυτό υπάρχουν λόγια βγαλμένα από τη βαθιά διανόηση της μπουρζουαζίας, ή από τα στενά σοκάκια του Μπουένος Άιρες. Από ποιητές της φτώχειας, εραστές της μπάλας και του δρόμου. Αποστάγματα μιας ζωής γεμάτης ποίηση και λογοτεχνία, αλλά και «βρομόλογα» που γράφτηκαν μέσα σε κιτρινισμένους από το τσιγάρο τοίχους δημοσιογραφικών γραφείων. Θεωρίες γραμμένες από αίμα και ιδρώτα σε φαβέλες, ρινγκ και χωμάτινες αλάνες. Αθλητικά πρότυπα, μα και καταραμένοι αθλητές. Αιρετικοί και ρομαντικοί.

Ο αναγνώστης μυείται σε ατάκες που φανερώνουν τον χαρακτήρα μερικών σπουδαίων προσωπικοτήτων, εξηγούν την κοσμοθεωρία τους, σε κάνουν να ακολουθήσεις για λίγο το δικό τους δρομολόγιο προς την καταστροφή ή την αποθέωση. Από τον φιλόσοφο Διογένη μέχρι τον Λόρδο Βύρωνα. Από τον Αλμπέρ Καμύ μέχρι τον Μπιλ Σάνκλι και τον Ντιέγο Μαραντόνα. Από κάποιον, που κάποτε βρέθηκε στην κερκίδα και χαμένος στα μοναδικά συναισθήματα που γεννά του γήπεδο, ξεστόμισε κάτι που έγινε σύνθημα, απόφθεγμα, ανέκδοτο, μότο μιας ολόκληρης ομάδας. Το όνομά του ίσως δεν μαθεύτηκε ποτέ. Είναι εκπληκτικό το πόσα πράγματα μπορείς τελικά να καταλάβεις ταξιδεύοντας μέσα από λόγια που δεν ξεθώριασαν.

Σε αυτή την ιστορική καταγραφή, έχουν θέση όλοι. Ίσοι απέναντι στον δικό τους θεό. Κι αν για τον Εδουάρδο Γκαλεάνο η ποδοσφαιρική θρησκεία αμφισβητείται από τους διανοούμενους, οι καταγραφές του Μιχάλη Παπαδάκη δείχνουν πως είτε τελικά η ασπρόμαυρη θεά σαγήνευσε και την διανόηση, είτε πως η ίδια η διανόηση βρίσκει απόλυτη εφαρμογή στο ποδόσφαιρο. Ίσως και τα δύο. Ό,τι κι αν συμβαίνει, λέει πολλά για την σχέση του παιχνιδιού με την κοινωνία και την ίδια τη ζωή. Τα σπαράγματα τούτου του βιβλίου δεν αφορούν το γήπεδο με τη στενή έννοια. Αφορούν τη ζωή ολόκληρη. Χωρίς σύνορα. Χωρίς όρια. Τι πιο ταιριαστό με το ίδιο το ποδόσφαιρο;

Ο Μιχάλης Παπαδάκης κατάφερε με μεθοδική δουλειά πολλών ετών να αντλήσει έναν τεράστιο λεκτικό πλούτο και να τον διαμορφώσει, να τον εντάξει στην δική του κοσμοθεωρία και αντίληψη για το ποδόσφαιρο. Δούλεψε καιρό με τον πλούτο αυτόν και όταν τον γνώρισε λέξη προς λέξη άρχισε να τον σμιλεύει. Κατάφερε να τον ζωντανέψει, να τον ταξινομήσει, να τον ταιριάξει με τις λέξεις-κλειδιά που φτιάχνουν την δική του τακτική στον χώρο του βιβλίου και να φέρει εις πέρας μια πολύ δύσκολη αποστολή. Δεν είναι όμως μόνο αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς και μεθοδικότητας. Αυτή ακριβώς η προαναφερθείσα αντίληψη του Μιχάλη για το όμορφο παιχνίδι αποτελεί το μαγικό ραβδάκι που δίνει την τελική του μορφή στο βιβλίο. Γιατί αν είχαν τη δική του αγάπη, το δικό του μεράκι όλοι όσοι ασχολούνται με το ποδόσφαιρο από οποιοδήποτε πόστο, τότε η εικόνα του στην Ελλάδα θα ήταν τελείως διαφορετική.

Αλέξανδρος Στεργιόπουλος (άρθρο στο gazzetta.gr)

Ας ξεκινήσουμε με μια παραδοχή. Αυτονόητη. Το γήπεδο είναι μικρογραφία της κοινωνίας. Ας πάμε όμως και κει που δεν πάει κανείς γιατί πρέπει να εκπληρώσει τη διαδικασία της επιστροφής. Δύσκολη διαδικασία, απαιτητική, επώδυνη… Στο γήπεδο κανείς δεν επιστρέφει, γιατί στο γήπεδο κανείς δεν πάει μόνος, δεν ζει μόνος τη ζωή που παράγει η ζωή του γηπέδου. Όταν τα φώτα σβήνουν, σκόνες, σταγόνες ιδρώτα, ίσως και λίγο αίμα, τούφες χορταριού, σπασμένα τσιμέντα, κομμάτια μένουν και υπομένουν τον χρόνο και το άγγιγμα του. Τα υλικά συναντούν τα άυλα, η μνήμη βρίσκει το αποτέλεσμα και τότε συναισθήματα ξεσπούν, χαρά, λύπη, αγωνία και η ελπίδα κρεμασμένη στο σημαιάκι του κόρνερ, στην άκρη του πάγκου, στην πλαστική θέση του θεατή, στη γυαλιστερή επιφάνεια της μπάλας. Αυτός που επιστρέφει λοιπόν, είναι και αυτός που μένει στον κόσμο των γηπέδων, αποκτά το προνόμιο να βλέπει το ποικιλόμορφο οικοδόμημα και με το βλέμμα του να συλλέγει εμπειρίες, στιγμές, σπαράγματα. Ο Μιχάλης Παπαδάκης τόλμησε και επέστρεψε, μάζεψε τα κομμάτια μας και μας έδωσε ένα βιβλίο που ανήκει λίγο-πολύ σε όλους! Ας χαθούμε στα “Σπαράγματα των γηπέδων” (Εκδόσεις Sportbook).

Ο Μιχάλης Παπαδάκης αποφάσισε να μην αφήσει μόνα, αιωρούμενα, πεσμένα στο έδαφος, ξαπλωμένα σε χαρτί, τα σπαράγματα των γηπέδων. Τα κομμάτια του… Όπως μας πληροφορεί στον πρόλογο, από το 1994 μάζευε αποσπασμένα κομμάτια μέσα από τα αναγνώσματα του τα οποία συνδέονταν κατά κάποιο τρόπο με τον αθλητισμό, τα γήπεδα. Ατάκες-φράσεις, μικρά κείμενα, εφημεριδογραφήματα… Μαζί και οι άνθρωποι, αυτοί που δημιούργησαν τα χαλάσματα που ομορφαίνουν τη ζωή μας. Εκεί, σε αυτά τα κομμάτια, τα σπαράγματα, ακούς τις φωνές τους, βλέπεις την έκφραση τους, τους νιώθεις, τους έχεις δίπλα σου, συνοδοιπόρους.  Άνθρωποι μέσα από τον χώρο του αθλητισμού και έξω απ’ αυτόν, άνθρωποι, που όταν πήρε η Νάπολι το πρώτο της πρωτάθλημα έγραψαν “Δεν ξέρετε τι χάσατε!”. Απευθύνονταν στους τεθνεώτες και εμμέσως αναγνώριζαν τι κέρδισαν οι ίδιοι, στέλνοντας το μήνυμα στον αμείλικτο χρόνο.

Στο δίτομο έργο ο αναγνώστης θα μάθει… την αλφαβήτα. Από το “Α” ως το “Ω” ο Παπαδάκης ελίσσεται ανάμεσα σε προπονητές, ποδοσφαιριστές, καλαθοσφαιριστές, συγγραφείς, ηθοποιούς, δημοσιογράφους, βιομήχανους, ανώνυμους συγγραφείς. Η κατηγοριοποίηση των κομματιών με βάση την αλφαβήτα βοηθά πέρα από την ταξινόμηση και τη ροή της αφήγησης. Ναι, ο Παπαδάκης μέσα από τα γραπτά των άλλων αφηγείται το τι είναι αθλητισμός, γήπεδο, ήττα, νίκη, τι είναι η ζωή που εκτονώνεται μέσα από ζητωκραυγές, φωνές, γέλια και κλάματα. Γι’ αυτό και στα “Σπαράγματα των γηπέδων” υπάρχει εξυπνάδα, χιούμορ, στοχασμός, αλήθεια, κυνισμός, φαντασία, ρομαντισμός, πίστη, αυθορμητισμός, ακόμη και ποιητικά ψιχία. Φυσικά δεν μένει εκτός επικαιρότητας διότι όπως έγραψε και ο Εδουάρδο Γκαλεάνο, ουρουγουανός συγγραφέας-δημοσιογράφος, “αγώνας χωρίς οπαδούς είναι σαν να χορεύεις χωρίς μουσική” (σελ. 154, Β’ τόμος).

 

 

 

 

Tags : Sports BooksΑλέξης ΣπυρόπουλοςΕκδόσεις SportbookΘάνος ΣαρρήςΜανόλης ΓρηγοράκηςΜιχάλης ΠαπαδάκηςΣπαράγματα των Γηπέδων

Leave a Response

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.